Odporność psychiczna

zadowolonaCzym jest odporność psychiczna

Odporność psychiczna to zdolność do realizowania zamierzonych planów przy jednoczesnej dobrej kondycji psychicznej, także w obliczu presji oraz przeciwności. Pozwala ona na utrzymywanie wysokiej formy mimo tego, co się wydarza.  

Dla dwóch osób problem oznacza różne reakcje, nawet jeśli w obydwie posiada ten sam charakter. Stres może skłonić do mobilizacji wszystkich sił celem pokonania problemu, próby jego ominięcia lub wycofania.

Elementy odporności psychicznej

Na odporność psychiczną składają się:

  1. umiejętność kierowania swoimi uczuciami oraz poczucie wpływu:
    – przekonanie o tym, że nasze działania oddziałują na otoczenie i przyczyniają się do zmian,
    – w przeciwnym razie, mając wrażenie, że większość spraw jest od nas kompletnie niezależnych będziemy odczuwać bezradność i bezsilność.
  2. chęć do podejmowania wyzwań
  3. pewność siebie i wiara we własne możliwości. Czy postrzegasz siebie jako osobę kompetentną i wartościową?
  4. zaangażowanie – wytrwałość i zdolność do utrzymania motywacji do działania.

Stąd wynika różnica w podejściu do problemów i różnej odporności psychicznej u różnych osób.

Część z osób ma problem, ponieważ posiada małą odporność na to, co się wydarza wokół i w nich samych. Po różnych doświadczeniach i tak zwanych życiowych przejściach nie czują się mocniejsi, wzmocnieni psychicznie, w przeciwieństwie do tych, których każdy problem i porażka wzmacnia i hartuje.

Na szczęście odporność psychiczna nie jest wrodzoną cechą. Jest to umiejętność, która możesz rozwijać i doskonalić. Zobacz jak>>> Wynika to z tego, że przecież można kontrolować własne emocje i pracować nad poczuciem własnej wartości.

Co cię nie zabije, to cię wzmocni

Niestety problemy, kłopoty i oczywiście również cierpienie są nieodłączną częścią życia. Nie da się ich uniknąć, ale można się przygotować na nie, poznać ich skutki, możliwości przeciwdziałania im. Można nauczyć się budowania odporności psychicznej poprzez między innymi przezwyciężanie źródeł lęku, poznaniu emocji, które stresują, poznaniu typów osobowości oraz potencjalnych osób, które mogą mieć wpływ na Ciebie i Twoje postrzeganie świata, a także wywieranie  wpływu na innych, by budować swoją pewność siebie.

Zobacz jak budować odporność psychiczną>>>

Trener, coach, konsultant, mediator, pedagog, autor książek, kursów i szkoleń Przemysław Pufal

Najlepszy styl wychowawczy

Można wyróżnić cztery style rodzicielskie oparte na czterech wymiarach: kontrola, odrzucenie, niewymaganie, akceptacja:

– styl zaniedbujący (odrzucający – niewymagający)

– styl permisywny (niewymagający – akceptujący)

– styl autorytatywny (akceptujący – kontrolujący

– styl autorytarny (odrzucający – kontrolujący)

Spróbuj mnie zrozumieć - Izabela Pufal - okładkaKtóry styl wychowawczy jest najlepszy? Otóż z badań i praktyki wynika, że jest to styl autorytatywny (nie mylić z autorytarnym!).

Autorytatywni rodzice, którzy przyjmują serdeczne, akceptujące i nastawione na dziecko podejście połączone z umiarkowanym poziom kontroli pozwalającym dziecku na przyjęcie maksymalnej dla danego wieku odpowiedzialności, zapewniają maksymalne warunki dla rozwoju dziecka jako autonomicznej
i pewnej siebie jednostki.

Dzieci stosujących styl autorytatywny rodziców, uczą się, że  najefektywniej rozwiązuje się konflikty, biorąc pod uwagę punkt widzenia innych osób w ramach przyjaznych negocjacji. Taki zestaw umiejętności sprzyja skutecznemu rozwiązywaniu problemów i nawiązywaniu dobrych związków z rówieśnikami, a w rezultacie rozwojowi dobrej sieci wsparcia społecznego. Ten styl rodzicielstwa sprzyja również dobremu rozwojowi moralnemu.

Wydaje się, że są to powszechnie znane informacje, ale niestety w praktyce okazuje się, że rodziców stosujących autorytatywny styl wychowania nie jest zbyt dużo. Problem z jego stosowaniem wynika z różnych przyczyn: mogą to być złe wzorce wychowania oglądane w rodzinie pochodzenia, czyli przejęte od własnych rodziców, może to być wygodnictwo i lenistwo, bo nakrzyczeć na dziecko jest łatwiej, niż z dzieckiem porozmawiać, może to być brak refleksji nad własnymi działaniami wychowawczymi. Niezależnie od przyczyn złego wychowania, można z nimi walczyć i podnosić swoje kompetencje wychowawcze.

Na przykład czytając tę książkę>>>

A co złego jest w innych stylach wychowawczych wymienionych wyżej?

Dyscyplinarny styl rodziców uczy dzieci, że ślepe posłuszeństwo jest najlepszym sposobem na radzenie sobie z interpersonalnymi różnicami i rozwiązywaniem problemów. Dzieci rodziców permisywnych, którzy są ciepli i akceptujący, ale nie potrafią narzucić dyscypliny, w późniejszym życiu wykazują nieumiejętność doprowadzania planów do końca i niską kontrolę emocji. Dzieci, które doznawały za mało ciepła lub akceptacji ze strony swoich rodziców i które były surowo dyscyplinowane lub niewystarczająco lub niekonsekwentnie nadzorowane, wykazują problemy przystosowawcze.

Rodzic powinien dążyć do tego, aby zdobyć wśród swoich dzieci autorytet, czyli posłuch, poważanie, szacunek, respekt. Autorytet to wzór do naśladowania ze względy na swoją wiedzę, postawę moralną. Nie da się zdobyć autorytetu siłą czy pozostawiając dziecko samemu sobie. Jego zdobycie również wymaga wysiłku, aby dziecko miało w dorosłym oparcie i mądrego przewodnika, który zaprowadzi je w dorosłe życie, przygotowując je do niego jak najlepiej.

Trener, coach, konsultant, mediator, pedagog, autor książek, kursów i szkoleń Przemysław Pufal

Role rodzicielskie i zaspokajanie potrzeb dzieci

Spróbuj mnie zrozumieć - Izabela Pufal - okładkaRole rodzicielskie to ustanowione przez rodziców sposoby postępowania w celu sprostania potrzebom ich dzieci, na przykład bezpieczeństwa, opieki, kontroli, stymulacji intelektualnej.

Rozwijanie ról rodzicielskich, czyli pewnych kompetencji, umiejętności, to jest proces, a nie działanie jednorazowe. Niestety wielu rodzicom wydaje się, że można tę sprawę załatwić przeczytaniem jednej książki lub pójściem na kurs. To można, a nawet należy, zrobić. Nie można jednak zapominać o tym, że trzeba również umieć zastosować poznaną wiedzę w praktyce. A z tym wiele osób ma duże problemy.

Rodzice spełniają różne potrzeby dzieci, od podstawowych typu pożywienie, schronienie, ubranie, poprzez przywiązanie, empatię, zrozumienie, wsparcie emocjonalne.

Sposobów na wypełnienie potrzeb jest wiele. Są to zarówno ustanawianie jasnych zasad i granic postępowania, zapewnienie nadzoru, nagrody i kary – to zapewnia dziecięcą potrzebę kontroli. Zabawy i różne sposoby porozumiewania się zaspokajają potrzebę odpowiedniej do wieku stymulacji intelektualnej.

Nierzadko bywa tak, że wymagania rodziców zupełnie nie są dostosowane ani do wieku dziecka, ani do stopnia jego rozwoju. Podobnie jest ze spełnianiem potrzeb dzieci: rodzice albo pewnych potrzeb nie dostrzegają, albo próbują spełniać takie, które w konkretnym wieku ich dziecko nie wykazuje.

Dzieci rozwijają bezpieczne przywiązanie emocjonalne do rodziców, jeśli ci dbają o zaspokajanie dziecięcych potrzeb bezpieczeństwa, ochrony i fizycznej bliskości. Rodzice muszą być stałą podporą w życiu dzieci, bo w przeciwnym wypadku, dzieci rozwiną pozabezpieczne wzory przywiązania, które mogą zaburzyć ich zdolność do tworzenia bezpiecznych, intymnych związków w całym ich życiu.

Dzieciństwo nie musi decydować o całym późniejszym życiu człowieka. Ale niestety nieudane dzieciństwo mocno wpływa na dorosłe życie, determinuje myślenie i działanie osób dorosłych.

Wielu rodziców twierdzi, że wychowywanie dzieci jest trudne u męczące. I takie jest. Nie wolno jednak zapominać, że to do rodziców i tego, w jaki sposób wypełniają swoje role rodzicielskie, zależy przyszłości ich dzieci.

Ta książka pomoże Ci w rozumieniu Twojego dziecka>>>

Trener, coach, konsultant, mediator, pedagog, autor książek, kursów i szkoleń Przemysław Pufal